MUHAMMED
BAYRAK
| Welcome, Guest |
|
You have to register before you can post on our site. |
| Forum Statistics |
|
» Members: 7 » Latest member: Muhammed » Forum threads: 5,306 » Forum posts: 5,910 Full Statistics |
DOWNLOADEN
AYET
FELSEFEMiZ
Raşit Tunca Sözü
GÜZEL SÖZ
Latifelerin Açıklanması ve Zikri
Bilindiği gibi insan gerçek yapısı on latifeden oluşmuştur. Bunun beşi emirler (melekut)
aleminden, diğer beş tanesi de madde (mülk) alemindendir.
Emir alemi arşın üstündedir; görüntü ve madde olmaksızın Allahu Teala’nın (c.c) emriyle
yaratılmıştır.
Alem-i mülk, alem-i halk denen madde alemi ise arşın altında hava küresine kadar olup beş
duyu ile anlaşılabilir.
Emirler aleminden olan beş latifeden biri insanî kalb’dir. Madde alemindeki yer, insanın sol
memesinin dört parmak altındadır. İkincisi insanî ruh olup sağ memenin dört parmak
altındadır. Üçüncü sır’dır ve sol memenin iki parmak üstündedir. Dördüncüsü hafa ismini
alır, sağ memenin iki parmak üstündedir. Beşincisi boyun çukurunun iki parmak altında
bulunan ahfa’dır. Bu latifeler İmam-ı Rabbani (k.s) Hazretlerinin buyurduğu gibi nurdan
yaratılmıştır. Bunların varlığını keşif sahipleri de söylemektedir. Çünkü bu latifeler esas
yerlerine döndükten sonra yerleri boş olarak görülmektedir.
Gerçekten Allah-u Teala (c.c) bu latifelere kendi Rabbani kemalatından kemaliyet (olgunluk)
ve yetenek vermiştir. Bunlar emir aleminden madde alemine taşındıktan sonra, insan bedenine
konulurken, nefis onların nurlarını karartmış, kemalat ve yeteneğini de eksiltmiştir. Allah-u
Teala’nın (c.c) latifelere verdiği kemalat şu şekildedir:
- Kalb için zati tecelli ve huzuru yaratmıştır.
- Ruh için zati sevgi ve cezbeyi yaratmıştır.
- Sır için zati vahdeti (Cenab-ı Hakk’ı (c.c) bir bilmek) yaratmıştır.
- Hafa için istiğrak’ı,
- Ahfa için izmihlal’i yaratmıştır.
İstiğrak: Duygularla ve düşünceyle anlaşabilen tüm varlıkları, dağılmaksızın Allah-u
Teala’nın (c.c) Zati tecellisine batmış olarak; O’nun yüce zatını ise bütün yaratılanı kuşatmış
olarak görmek ve anlamaktır. Suya dalmış kişinin su, suyunda o kişi olmadığı gibi, suya dalan
kişi dalışının derinliğinde görülmez. İstiğrak halinde kul kuldur, Rabb de Rabb’dır. Yani
istiğrak halinde Allah-u Teala (c.c) gerçekten değil de, belirme ve ululuk yönünden tüm
varlıkları kuşatmış olarak algılanır.
İzmihlal (Kaybolma, dağılma): Tüm eşyayı Allah-u Teala’nın (c.c) ilahi varlığında dağılmış
ve yok olmuş olarak görmektir. Bu suyun sütün içinde kaybolduğu gibidir. Fakat bu da gerçek
birleşme değildir. Zira yaratılanla yüce yaratıcısının birleşmesine inanmak açıkça küfürdür.
Allah-u Teala’nın (c.c) varlığı kuvvetlidir, hükümrandır, mutlaktır ve yaratılanların varlığı
esastır.
Yaratılanlar ise O yüce varlığın gölgesidir, zayıf ve sonradan olmadır. Biz özellikle kalbin
O’na ileri derecede bağlı olması nedeniyle bu tanımlamayı kullanıyoruz, yoksa birleşme söz
konusu değildir.
Latifeler insan bedeniyle birleşince, nefs emirler aleminden olan beş latifeyi karartmış
nurlarını söndürmüş ve feyz alma kapısını kapatmıştır.
Bu kötü olay şunlara neden olmuştur:
- Kalbin zatî sevgisi ve huzuru dünya sevgisine, huzuruna ve olaylara bağlı kalmaya dönüştü.
- Ruhun zatî sevgisi dünya sevgisi ve nefsin hırslarına dönüştü.
- Sırrın vahdeti (birlik duygusu) nefsin kendini tek varlık olarak görmesine dönüştü.
- Hafa’nın istiğrakı dünyanın hazlarına dalmaya dönüştü.
- Ahfa’nın izmihlali ise dünya hırsına dalmaya ve dünya uğruna kendini yok etme durumuna
dönüştü.
Bunların sonucunda nefis kendi isteklerinden başka tüm kemalatları unutulmuş ve umursamaz
olmuş; sadece kendini görür hale gelmiştir.
Madde aleminde olan beş latifenin temel özelliği eksiklik; karanlık ve kusurdur. Dört unsur
(elaman) toprak, su, ateş ve hava ile nefsi emmareden oluşan bu beş latifenin özellikleri
şunlardır:
- Toprak elemanlarının eksik yanı ibadetlere ilgisizlik, emirlere uymamak, yasakları
yapmaktır.
- Su elemanının eksik yanı nifak (iki yüzlülük) tır. Bu suyun bulunduğu kabın rengi ve şeklini
alması gibidir. İyi kişiler yanında iyi, kötü kişiler yanında kötü olur.
- Ateş elemanın eksik yanı nefsi sevmek ve onun uğruna kızmaktır. Bundan da çekememezlik,
hırs ve şehvet ateşi doğar.
- Hava elemanının eksikliği kibirdir. Bu da tüm yaratıklardan kendini üstün görerek Hakk’a
sırtını dönmektir.
- Nefsi emmarenin eksiği ise -Allah (c.c) korusun- ilahlık iddiasıdır. (Nefsin Tanrı olduğunu
ileri sürmesidir.)
İşte kalbin tüm hastalıklarının nedeni bu eksikliklerdir.
Cenab-ı Hakk (c.c) bir kulunu doğru yola getirmeye dilerse kerem ve iyiliğinden cezbe verir
ya da razı olduğu işler yaptırır; bundan da yine cezbe doğar. Cezbeden başka, kulunu nefsi
kemalata ermiş ve başkalarını kemale erdirebilen bir mürşidi kamille karşılaştırır; bu zatta onu
olgunlaştırarak gerçeğe erdirir. Bu mürşidi kamil latifelerin üzerinde zikri emreder. Zikre
devamla nefsin latifeler üzerindeki kötü etkisi kaybolur. Latifeler asıl makamlarına dönmeyi
isterler ve sonuçta ilk kemallerine kavuşurlar. Bu kavuşma yüce bir yolculukla olur:
Yeryüzünden kalbin makamı olan arş’ın dış yüzüne kadar dokuz bin yıldır. Kalbin
makamından emir alemindeki ruhun makamına kadar dokuz bin yıllık uzaklık vardır. Böylece
her makam arası dokuz bin yıl olduğuna göre yeryüzü ile ahfa latifesinin makamı arası kırk
beş bin yıllık uzaklıktadır. Ahfa latifesini makamı emir (melekut) aleminin sonudur. Daha
sonra latifeler emirler aleminden Allah (c.c) sıfatlarına doğru yükselme başlar. Çünkü sıfatlar
alemi, emirler aleminin aslının aslıdır. Sonra sıfatlar aleminden isimler alemine sonra şuun
(olaylar) alemine, oradan da ilahi zat’a yükselirler. Ancak sıfata kadar makamla, ondan
sonrasına da hal ile yükselme gerçekleşir. Makamla yükselme süreklidir ve kişiliğe mal
olmuştur; sabit ve değişmeyerek devam eder. Hal ise bunun tersinedir, gelip geçici bir
durumdur, kişilik yapısına mal olmuştur.
Latifeler makam ve kemallerine (asıl yerlerine) vardıkları zaman kalbin kemali olan tam
huzur; ruhun kemali olan tam cezbe; sırrın kemali olan tam birlik (vahdet); hafa’nın kemali
olan tam yokluk (benlikten arınma) ve ahfa’nın kemali olan tam izmihlal (ilahi varlıkta
kaybolma) kendiliğinden gerçekleşir. Bazen bu latifeler asıl yerlerine vardıkları halde mürid
bunu bilmez ve yorgunluğunu anlamaz. Fakat bu varışın belirtileri vardır ve bunlar
Nakşibendi kitaplarında etraflıca açıklanmıştır. Bazen latifelerin bir kısmı ilerler, diğer kısmı
ilerlemez. Yalnızca tam cezbe veya cezbe olmaksızın tam huzur olabilir. Buna seyr-i fillah
(Allah’ta (c.c) ilerleme), seyr-i ulvi (yüce ilerleme), seyr-i cezbe (cezbe de ilerleme) ve seyri afaki (ufuklarda ilerleme) denilir. Bu durumda birçok kez mürid sahiv (ayıklık) için mahiv
(yok olma) olur. Hatta kendisine görülenlerin ve hallerinin artışından dolayı kalbini ileri
derecede gayesine bağlayan mürid dünya ve ahiretle ilgili işlerini unutur. Bu durumda nefy ve
isbat zikrinin zamanı gelmiş demektir.
Bilindiği gibi insan gerçek yapısı on latifeden oluşmuştur. Bunun beşi emirler (melekut)
aleminden, diğer beş tanesi de madde (mülk) alemindendir.
Emir alemi arşın üstündedir; görüntü ve madde olmaksızın Allahu Teala’nın (c.c) emriyle
yaratılmıştır.
Alem-i mülk, alem-i halk denen madde alemi ise arşın altında hava küresine kadar olup beş
duyu ile anlaşılabilir.
Emirler aleminden olan beş latifeden biri insanî kalb’dir. Madde alemindeki yer, insanın sol
memesinin dört parmak altındadır. İkincisi insanî ruh olup sağ memenin dört parmak
altındadır. Üçüncü sır’dır ve sol memenin iki parmak üstündedir. Dördüncüsü hafa ismini
alır, sağ memenin iki parmak üstündedir. Beşincisi boyun çukurunun iki parmak altında
bulunan ahfa’dır. Bu latifeler İmam-ı Rabbani (k.s) Hazretlerinin buyurduğu gibi nurdan
yaratılmıştır. Bunların varlığını keşif sahipleri de söylemektedir. Çünkü bu latifeler esas
yerlerine döndükten sonra yerleri boş olarak görülmektedir.
Gerçekten Allah-u Teala (c.c) bu latifelere kendi Rabbani kemalatından kemaliyet (olgunluk)
ve yetenek vermiştir. Bunlar emir aleminden madde alemine taşındıktan sonra, insan bedenine
konulurken, nefis onların nurlarını karartmış, kemalat ve yeteneğini de eksiltmiştir. Allah-u
Teala’nın (c.c) latifelere verdiği kemalat şu şekildedir:
- Kalb için zati tecelli ve huzuru yaratmıştır.
- Ruh için zati sevgi ve cezbeyi yaratmıştır.
- Sır için zati vahdeti (Cenab-ı Hakk’ı (c.c) bir bilmek) yaratmıştır.
- Hafa için istiğrak’ı,
- Ahfa için izmihlal’i yaratmıştır.
İstiğrak: Duygularla ve düşünceyle anlaşabilen tüm varlıkları, dağılmaksızın Allah-u
Teala’nın (c.c) Zati tecellisine batmış olarak; O’nun yüce zatını ise bütün yaratılanı kuşatmış
olarak görmek ve anlamaktır. Suya dalmış kişinin su, suyunda o kişi olmadığı gibi, suya dalan
kişi dalışının derinliğinde görülmez. İstiğrak halinde kul kuldur, Rabb de Rabb’dır. Yani
istiğrak halinde Allah-u Teala (c.c) gerçekten değil de, belirme ve ululuk yönünden tüm
varlıkları kuşatmış olarak algılanır.
İzmihlal (Kaybolma, dağılma): Tüm eşyayı Allah-u Teala’nın (c.c) ilahi varlığında dağılmış
ve yok olmuş olarak görmektir. Bu suyun sütün içinde kaybolduğu gibidir. Fakat bu da gerçek
birleşme değildir. Zira yaratılanla yüce yaratıcısının birleşmesine inanmak açıkça küfürdür.
Allah-u Teala’nın (c.c) varlığı kuvvetlidir, hükümrandır, mutlaktır ve yaratılanların varlığı
esastır.
Yaratılanlar ise O yüce varlığın gölgesidir, zayıf ve sonradan olmadır. Biz özellikle kalbin
O’na ileri derecede bağlı olması nedeniyle bu tanımlamayı kullanıyoruz, yoksa birleşme söz
konusu değildir.
Latifeler insan bedeniyle birleşince, nefs emirler aleminden olan beş latifeyi karartmış
nurlarını söndürmüş ve feyz alma kapısını kapatmıştır.
Bu kötü olay şunlara neden olmuştur:
- Kalbin zatî sevgisi ve huzuru dünya sevgisine, huzuruna ve olaylara bağlı kalmaya dönüştü.
- Ruhun zatî sevgisi dünya sevgisi ve nefsin hırslarına dönüştü.
- Sırrın vahdeti (birlik duygusu) nefsin kendini tek varlık olarak görmesine dönüştü.
- Hafa’nın istiğrakı dünyanın hazlarına dalmaya dönüştü.
- Ahfa’nın izmihlali ise dünya hırsına dalmaya ve dünya uğruna kendini yok etme durumuna
dönüştü.
Bunların sonucunda nefis kendi isteklerinden başka tüm kemalatları unutulmuş ve umursamaz
olmuş; sadece kendini görür hale gelmiştir.
Madde aleminde olan beş latifenin temel özelliği eksiklik; karanlık ve kusurdur. Dört unsur
(elaman) toprak, su, ateş ve hava ile nefsi emmareden oluşan bu beş latifenin özellikleri
şunlardır:
- Toprak elemanlarının eksik yanı ibadetlere ilgisizlik, emirlere uymamak, yasakları
yapmaktır.
- Su elemanının eksik yanı nifak (iki yüzlülük) tır. Bu suyun bulunduğu kabın rengi ve şeklini
alması gibidir. İyi kişiler yanında iyi, kötü kişiler yanında kötü olur.
- Ateş elemanın eksik yanı nefsi sevmek ve onun uğruna kızmaktır. Bundan da çekememezlik,
hırs ve şehvet ateşi doğar.
- Hava elemanının eksikliği kibirdir. Bu da tüm yaratıklardan kendini üstün görerek Hakk’a
sırtını dönmektir.
- Nefsi emmarenin eksiği ise -Allah (c.c) korusun- ilahlık iddiasıdır. (Nefsin Tanrı olduğunu
ileri sürmesidir.)
İşte kalbin tüm hastalıklarının nedeni bu eksikliklerdir.
Cenab-ı Hakk (c.c) bir kulunu doğru yola getirmeye dilerse kerem ve iyiliğinden cezbe verir
ya da razı olduğu işler yaptırır; bundan da yine cezbe doğar. Cezbeden başka, kulunu nefsi
kemalata ermiş ve başkalarını kemale erdirebilen bir mürşidi kamille karşılaştırır; bu zatta onu
olgunlaştırarak gerçeğe erdirir. Bu mürşidi kamil latifelerin üzerinde zikri emreder. Zikre
devamla nefsin latifeler üzerindeki kötü etkisi kaybolur. Latifeler asıl makamlarına dönmeyi
isterler ve sonuçta ilk kemallerine kavuşurlar. Bu kavuşma yüce bir yolculukla olur:
Yeryüzünden kalbin makamı olan arş’ın dış yüzüne kadar dokuz bin yıldır. Kalbin
makamından emir alemindeki ruhun makamına kadar dokuz bin yıllık uzaklık vardır. Böylece
her makam arası dokuz bin yıl olduğuna göre yeryüzü ile ahfa latifesinin makamı arası kırk
beş bin yıllık uzaklıktadır. Ahfa latifesini makamı emir (melekut) aleminin sonudur. Daha
sonra latifeler emirler aleminden Allah (c.c) sıfatlarına doğru yükselme başlar. Çünkü sıfatlar
alemi, emirler aleminin aslının aslıdır. Sonra sıfatlar aleminden isimler alemine sonra şuun
(olaylar) alemine, oradan da ilahi zat’a yükselirler. Ancak sıfata kadar makamla, ondan
sonrasına da hal ile yükselme gerçekleşir. Makamla yükselme süreklidir ve kişiliğe mal
olmuştur; sabit ve değişmeyerek devam eder. Hal ise bunun tersinedir, gelip geçici bir
durumdur, kişilik yapısına mal olmuştur.
Latifeler makam ve kemallerine (asıl yerlerine) vardıkları zaman kalbin kemali olan tam
huzur; ruhun kemali olan tam cezbe; sırrın kemali olan tam birlik (vahdet); hafa’nın kemali
olan tam yokluk (benlikten arınma) ve ahfa’nın kemali olan tam izmihlal (ilahi varlıkta
kaybolma) kendiliğinden gerçekleşir. Bazen bu latifeler asıl yerlerine vardıkları halde mürid
bunu bilmez ve yorgunluğunu anlamaz. Fakat bu varışın belirtileri vardır ve bunlar
Nakşibendi kitaplarında etraflıca açıklanmıştır. Bazen latifelerin bir kısmı ilerler, diğer kısmı
ilerlemez. Yalnızca tam cezbe veya cezbe olmaksızın tam huzur olabilir. Buna seyr-i fillah
(Allah’ta (c.c) ilerleme), seyr-i ulvi (yüce ilerleme), seyr-i cezbe (cezbe de ilerleme) ve seyri afaki (ufuklarda ilerleme) denilir. Bu durumda birçok kez mürid sahiv (ayıklık) için mahiv
(yok olma) olur. Hatta kendisine görülenlerin ve hallerinin artışından dolayı kalbini ileri
derecede gayesine bağlayan mürid dünya ve ahiretle ilgili işlerini unutur. Bu durumda nefy ve
isbat zikrinin zamanı gelmiş demektir.
ZİKİR (VİRD) KONUSU
Zikir iki çeşittir:
1. Lafza-ı Celal (Allah sözü) zikri,
2. Nefy-u İsbat (Kelime-i Tevhit) zikri.
1. Lafza-i Celal Zikri:
Celal zikri yalnız kalple veya hem kalp hem de latifelerle çekilir. Müride ilk kez beş bin adet
verilir. Herhangi bir nedenle eksik çekerse veya bırakırsa kazası gerekmez. Bunu çekiliş
yöntemi şu şekildedir: Salik abdestli, gözleri kapalı, kıbleye veya üstadının yönüne doğru
duvara yakın olarak bir örtü altına girerek oturur. Sağ ayağını sol ayağının altına koyar, sağ
kalçası üzerine oturur; bunu yapamazsa bağdaş kurarak ve diz çökerek oturur.
Yirmi beş kez diliyle ‘Estağfirullah’ der. Sonra sekiz adet Fatiha’yı okuyarak Sadatlara
bağışlar. Daha sonra mürşidine rabıta yaparak kalp huzuruyla zikr etmek için yardım ister. En
sonunda ağzını kapatır, dilini damağına yapıştırarak Allah, Allah diye virdini çekmeye başlar.
Her yüz adet bitince diliyle bir kez ‘İlahi ente maksudi ve Rıdake Matlubi’ diye söyler.
Allah’tan başka gayesi olduğu için de kendini bu konuda yalancı görür.
Çünkü gerek zikir etmede, gerek başka gayesi olmadığını söylemede samimi değildir. Bu
duruma üzülür ve gayesinin düzgün olması için üstadına yalvarır. Zikri bitinceye kadar bu
şekilde devam eder.
Bitirince de ‘Görevimi gafletle yaptım. Gafletle yaptığım zikir günah işlemek gibidir’ der ve
yaptığı ibadeti Cenab-ı Hakka’a (c.c) yaraşır bulmayarak yeniden yirmi beş kez
‘Estağfirullah’ çeker. Bu istiğfarı oruç, namaz, Kur’an-ı Kerim okumak ve okutmak, farz veya
nafile ibadetler gibi hayır işlerinin başında ve sonunda devamlı yapar.
Celal zikri konusunda Sadat-ı Kiram şunları söylemişlerdir: Alalh (c.c) kelimesinin kalbinde
nurla yazılı olarak düşünmek; sözsüz sadece kalbden anlamını söylemek; sürekli kalbden
anlamını söylemek; sürekli kalbden Allah (c.c) sözünü geçirmek; anlamını düşünmeden
sadece sözü kalben söylemek veya kalben hem anlamı hem de sözü devamlı anmak. Bunların
en güzeli sonuncusudur.
Kitap ezberleyen öğrenci gibi, önce Cenab-ı Hakk’ın (c.c) huzurunda bulunma düşüncesine
kendini alıştırır, sonra da kalbini O yüce zikre bağlar. Bu şekilde zikir yapmak sevap kazanıp,
cezayı gidermek için değil; esas amaç olan murakabeyi (Allah-u Teala’nın (c.c) huzurunda
olma) elde etmek içindir. Gerçekten de zikrin bu türü çok güzeldir ve hızla mukarabenin
kazanılmasına neden olur.
Zikir ederken gaflet ve kuruntu (vesvese) olursa bunları kovmakla uğraşmamak gerekir.
Çünkü bunlardan kurtulmak çok zor ve karışıktır. Zikir yapan sıkılmamalı, kızmamalı, belki
de bunlar yaptığım zikirden dolayı oluyor diye düşünerek kalbinin zikrini izlemelidir.
Bu şekilde zikirden hoşlanır. Allah’u Teala (c.c) bir kulunun kalbinin uyanmasını ve
gönlünün huzura kavuşmasını dilerse ona bir takım belirtiler gösterir. Bu belirtilerden en açık
olanları; nefsin kötü tutkularından ve arzularından kaçınma ile haram ve mekruhlardan
sakınmadır. Bunlar görülünce latifelerle Zikir etmenin zamanının geldiği anlaşılır. Latifelerin
makamlarının (yerlerini) anlatmak uzun uzadıya açıklamayı gerektirdiğinden dikkatlice
okumalı ve anlamaya çalışmalıdır.
Zikir iki çeşittir:
1. Lafza-ı Celal (Allah sözü) zikri,
2. Nefy-u İsbat (Kelime-i Tevhit) zikri.
1. Lafza-i Celal Zikri:
Celal zikri yalnız kalple veya hem kalp hem de latifelerle çekilir. Müride ilk kez beş bin adet
verilir. Herhangi bir nedenle eksik çekerse veya bırakırsa kazası gerekmez. Bunu çekiliş
yöntemi şu şekildedir: Salik abdestli, gözleri kapalı, kıbleye veya üstadının yönüne doğru
duvara yakın olarak bir örtü altına girerek oturur. Sağ ayağını sol ayağının altına koyar, sağ
kalçası üzerine oturur; bunu yapamazsa bağdaş kurarak ve diz çökerek oturur.
Yirmi beş kez diliyle ‘Estağfirullah’ der. Sonra sekiz adet Fatiha’yı okuyarak Sadatlara
bağışlar. Daha sonra mürşidine rabıta yaparak kalp huzuruyla zikr etmek için yardım ister. En
sonunda ağzını kapatır, dilini damağına yapıştırarak Allah, Allah diye virdini çekmeye başlar.
Her yüz adet bitince diliyle bir kez ‘İlahi ente maksudi ve Rıdake Matlubi’ diye söyler.
Allah’tan başka gayesi olduğu için de kendini bu konuda yalancı görür.
Çünkü gerek zikir etmede, gerek başka gayesi olmadığını söylemede samimi değildir. Bu
duruma üzülür ve gayesinin düzgün olması için üstadına yalvarır. Zikri bitinceye kadar bu
şekilde devam eder.
Bitirince de ‘Görevimi gafletle yaptım. Gafletle yaptığım zikir günah işlemek gibidir’ der ve
yaptığı ibadeti Cenab-ı Hakka’a (c.c) yaraşır bulmayarak yeniden yirmi beş kez
‘Estağfirullah’ çeker. Bu istiğfarı oruç, namaz, Kur’an-ı Kerim okumak ve okutmak, farz veya
nafile ibadetler gibi hayır işlerinin başında ve sonunda devamlı yapar.
Celal zikri konusunda Sadat-ı Kiram şunları söylemişlerdir: Alalh (c.c) kelimesinin kalbinde
nurla yazılı olarak düşünmek; sözsüz sadece kalbden anlamını söylemek; sürekli kalbden
anlamını söylemek; sürekli kalbden Allah (c.c) sözünü geçirmek; anlamını düşünmeden
sadece sözü kalben söylemek veya kalben hem anlamı hem de sözü devamlı anmak. Bunların
en güzeli sonuncusudur.
Kitap ezberleyen öğrenci gibi, önce Cenab-ı Hakk’ın (c.c) huzurunda bulunma düşüncesine
kendini alıştırır, sonra da kalbini O yüce zikre bağlar. Bu şekilde zikir yapmak sevap kazanıp,
cezayı gidermek için değil; esas amaç olan murakabeyi (Allah-u Teala’nın (c.c) huzurunda
olma) elde etmek içindir. Gerçekten de zikrin bu türü çok güzeldir ve hızla mukarabenin
kazanılmasına neden olur.
Zikir ederken gaflet ve kuruntu (vesvese) olursa bunları kovmakla uğraşmamak gerekir.
Çünkü bunlardan kurtulmak çok zor ve karışıktır. Zikir yapan sıkılmamalı, kızmamalı, belki
de bunlar yaptığım zikirden dolayı oluyor diye düşünerek kalbinin zikrini izlemelidir.
Bu şekilde zikirden hoşlanır. Allah’u Teala (c.c) bir kulunun kalbinin uyanmasını ve
gönlünün huzura kavuşmasını dilerse ona bir takım belirtiler gösterir. Bu belirtilerden en açık
olanları; nefsin kötü tutkularından ve arzularından kaçınma ile haram ve mekruhlardan
sakınmadır. Bunlar görülünce latifelerle Zikir etmenin zamanının geldiği anlaşılır. Latifelerin
makamlarının (yerlerini) anlatmak uzun uzadıya açıklamayı gerektirdiğinden dikkatlice
okumalı ve anlamaya çalışmalıdır.
RABITANIN ÇEŞİTLERİ, YARARLARI VE NASIL YAPILACAĞININ AÇIKLANMASI
Rabıta’nın bir çok çeşidi vardır:
I - Üstadın Huzurunda Rabıta:
Mürid kendisini tahta oturmuş bir hükümdarın önündeki dilenci gibi düşünür. Kalbini de
keşkül (dilenci çanağı) gibi düşünerek onu hükümdarın önüne koyup bağışlayacağı şeyi
bekler. Üstad hazır bulunduğundan burada hayal etmek gerekmez ve hayali rabıta yapılmaz.
Mürid’de şuhud (olağan dışı görüntüler), mahviyet (kendini yok bilme), kalp sızlanması gibi
şeyler olur ve korkmazsa bu hallerin artmasını ister.
Fakat korku olursa rabıtayı bırakır. Eğer kendisinde herhangi bir hal belirmezse mürid
üstadından yardım istemeyi en büyük kazanç bilir. Çünkü aciz ve cimri değildir. Fakat her şey
Allah-u Teala’nın (c.c) ezeldeki ilmine göre belirli bir zamanda olur, daha önce açığa bakmaz.
Mürid nefsine: ‘Büyüklere bağışlanan sevgi ve aşktan sana da pay verilir’ diyerek avutur.
Nefsi inanmaz ve kendisine; ‘Sen kötü talihli ve yoksunsun’ diyerek karşı çıkarsa, mürid
derhal Allah’a (c.c) sığınarak: ‘Nefsim kusur sendedir’ suçlamasıyla yalvarmalıdır.
Ayrıca nefsinin iyi işlerinden ve kemaliyetinden (olgunluğundan) Allah’a (c.c) sığınmalıdır.
Allah’ın ezelde kendisi hakkında iyilik ve yardımının olduğunu; yüce hedef ve amaçların
O’nun bağışlanmasıyla gerçekleşebileceğini bilmelidir. Her türlü kemalatı (olgunluğu)
O’ndan istemelidir. Mürid yeteneğine güvenmemeli; yalnızca Allah’ın iyilik ve cömertliğini
kendisi için yeterli görmeli ve üstadının yardımını dileyerek kesinlikle kendisiyle Allah-u
Teala (c.c) arasında aracı olduğuna inanır. Bu düşünce onun nefsini tembellik ve ümitsizlikten
kurtarır. Cenab-ı Hakk’ın (c.c) şu ayeti bunu göstermektedir.
‘Bizim yolumuzda ciddiyetle çalışanları, yolumuza ileteceğiz.’
II - Üstadın Bulunmadığı Yerde Rabıta:
1) Hatme yapılırken rabıta: Hatme başlamadan önce hatmenin hoş geçmesi, gönül
rahatlığıyla yapılması ve mürşidinin orada hazır bulunması dilenir. Böylece onun yardımıyla
kalp huzuru elde edilir. Hatme duası okunurken isimleri geçen tarikat büyüklerinin
ruhaniyetleri hazırdır. Her biri kendine uygun muhabbet (sevgi), ma’rifet (Allah’ı (c.c) bilme),
dünyayı terk etme, sabır, sıkıntılara katlanma gibi kıymetli armağanlarla birlikte gelirler. Bu
armağanların dağıtılması üstad hatme yapılmasına aracı olduğundan onun eliyle olur. Hatme
yapılması müridlerin yararı içindir ve onlar da bu armağanları ancak üstadlarından isterler.
2) Şekli (suri) ve manevi rabıta:
a) Şeklî rabıta: Müridin şeyhini gözünde canlandırarak düşünmesidir. Sanki üstad
karşısından oturmuş, yüzü ayın ondördü gibi nur saçar. Oradan çıkan ışıklar müridin kalbine
gelir, sonra da tüm bedenine yayılır. Şekli rabıtanın diğer bir çeşidi de müridin mürşidini tüm
bedenini saran nurdan bir giysi gibi düşünmesidir. (Telebbüs ‘elbise ‘rabıtası) Bu giysiden
yayılan ışığın kalbine, diğer latifelerine ve sonra tüm bedenine yayıldığını düşünür.
Bu tür rabıta, rabıtadan feyz alan kişilere verilir. Yine bu rabıta vesveselerine saldırısı
arttığında, kalbin sıkıntı ve hayrete düştüğü anlarda ve üstadın müridin gözünde heybetinin
kaybolduğu durumlarda yararlıdır. Bu rabıta şeyhin müride geçmesi ve birleşmesiyle olur. Bu
durumda mürid kendisini zarf olduğunu, şeyhinin de içine girdiğini düşünür.
Bu şekilde mürid çoğu zaman hiçlikte olur; kendi yerine mürşidini görür, ondan fani (yok)
olur ve onunla birleşir. Şöyle ki; birleşme ve yok olma ancak muhabbet (sevgi) ve
mahviyet’in (kendini yok bilme) en son derecesinde gerçekleşir.
b) Manevî Rabıta: Bu rabıta şekil ve nurlarla ilgisi olmayan, duyularla belirlenemeyen, yüce
bir anlam olup ancak kalp ile bilinir. Şekli rabıtadan sevgi, manevi rabıtadan ise ihlas
(içtenlik) doğar. Bazen her iki rabıta birleşir, parlak dolunay gibi mananın heybeti ve
görüntüsü birlikte gözlenir. Düşünüş veya görünüşün sonucuna göre sevgi veya ihlastan her
biri diğerini bastırır. Hangisi çoksa diğerini yok eder. Bazen de her ikisi eşit olarak beraberce
bulunurlar.
Bu Rabıtanın Çeşitleri:
- Üstadın sözlü emirlerini o bulunmasa bile yerine getirmek; yasaklarından sakınmak;
hoşlanmadığı şeyleri bırakmaktır.
- Üstadın her şeyi kuşattığını ve her şeyde tasarruf ettiğini (etkileme yetkisi verildiğini)
düşünmek; üstadın kemalatının dışa vurduğunu açıkça görmek.
- Üstadını görmeyi ve onunla buluşmayı kalbi yanarak aşırı istemek. Onunla ilgisi olan şeyleri
(evladını, mallarını, evlerini, bağlılarını ve hizmetçilerini) düşünmek. O’ndan ayrılmaktan
üzülmek.
- Bir günahtan kaçınırken, yolda yemek yerken, üstadını kendi ile birlikte görmek. (bu
durumda edebli olunmalıdır.)
- Mürid uyurken, ayağını uzatırken ve abdest bozarken kıbleden sakındığı gibi üstadının
bulunduğu yönden de sakınmalıdır.
- Üstadın bulunduğu yönü nurla kaplanmış, diğer yerleri karanlık görmek ve şeyhinin
bulunduğu yöne yönelmek.
- Mürid bütün ibadetlerini hal ve hareketlerini tümüyle rabıta yapmalıdır. Namazdan,
uykudan, ders alma e vermeden önce rabıta yapmalıdır. Çünkü ki rabıta arasında yapılan işler
tamamen rabıtayla geçirilmiş olur.
- Uyandıktan sonra üstadını başı ucunda düşünmek. Böylece yatarken, kalkarken edebe
uyulur.
- Dost ve arkadaş toplantılarında, yemek davetlerinde mürşidinden öğrendiği sohbetleri
yaparsa maddi iştahtan önce manevi iştah elde edilir.
- Müridin hanımı ile buluşmadan önce mürşidinin sohbetini yapması çok yararlıdır. Buna
özen gösterilmelidir. Bu sohbetten hanımında manevi şehvet doğar, sonra ruhta manevi sevgi
oluşur.
- Müridin diğer alim ve şeyhlerin yanındayken ve özellikle kendi şeyhine karşı iseler rabıtaya
önem verir. Böylece onlar mürşidine olan sevgi ve ihlası azaltıcı etkide bulunamazlar ve
manevi halini ortadan kaldıramazlar.
- Haset (çekememezlik) ve gıpta (imrenme)’yı önleyen rabıta: Güzel binek, değerli yiyecek,
şahane evler, yeşil ve etkileyici yerleri gördüğünde mürid rabıta yaparak şu şekilde düşünür:
‘Keşke mürşidim burada olsaydı şu su başında sohbet etseydi, ne güzel olurdu veya şu güzel
giysileri giyseydi, şu güzel binite binseydi, şu şahane köşkte otursaydı.’ Bu şekilde düşününce
haset ve gıpta yerine sevgi doğar, insan günah işlemekten kurtulur. Ayrıca bu durum nazara
(gözdeğmesi) da engel olur.
- Nimetler (iyilikler) karşısında rabıta: Üstadım bende bu nimetlerin bulunmamasından dolayı
zayıflık ve ümitsizlik gördü; Allah-u Teala’ya (c.c) yalvararak rica etti onun duası nedeniyle
Cenabı Hak (c.c) bana bu nimeti bağışladı. Bundan dolayı nimeti veren Allah-u Teala’ya ve
aracı olan üstadıma teşekkür etmem gerekir.
- Müsibet (bela) anında rabıta: ‘Üstadım bende kibir, kendini beğenme, şımarıklık ve dünyaya
düşkünlük gördü. Nefsimdeki bu kötülüklerin gitmesi için Allah-u Teala’ya (c.c) yalvardı,
rica etti. Cenab-ı Hakk da (c.c) bana bu musibeti verdi. Çünkü; ‘Allah-u Teala’nın (c.c)
rahmeti, kalpleri kırık olanların yanındadır.’ Hadisi şerifine göre bu musibet benim için esasta
en büyük iyiliktir. Bu bela nedeniyle gaflet ve kendimi beğenmekten kurtulur, uyanık olurum.
Bundan dolayı Allah-u Teala (c.c) ve üstadıma teşekkür etmeliyim’ diye düşünür.
Dipnotlar :
1-Nebi ve Veli’nin ruhları hazırdır diye inanmak lazımdır. Ama mutlaka buradadır ve gördüm diye
kesinlikle iddia etmek alimlerce küfr olarak değerlendirilmiştir.
Rabıta’nın bir çok çeşidi vardır:
I - Üstadın Huzurunda Rabıta:
Mürid kendisini tahta oturmuş bir hükümdarın önündeki dilenci gibi düşünür. Kalbini de
keşkül (dilenci çanağı) gibi düşünerek onu hükümdarın önüne koyup bağışlayacağı şeyi
bekler. Üstad hazır bulunduğundan burada hayal etmek gerekmez ve hayali rabıta yapılmaz.
Mürid’de şuhud (olağan dışı görüntüler), mahviyet (kendini yok bilme), kalp sızlanması gibi
şeyler olur ve korkmazsa bu hallerin artmasını ister.
Fakat korku olursa rabıtayı bırakır. Eğer kendisinde herhangi bir hal belirmezse mürid
üstadından yardım istemeyi en büyük kazanç bilir. Çünkü aciz ve cimri değildir. Fakat her şey
Allah-u Teala’nın (c.c) ezeldeki ilmine göre belirli bir zamanda olur, daha önce açığa bakmaz.
Mürid nefsine: ‘Büyüklere bağışlanan sevgi ve aşktan sana da pay verilir’ diyerek avutur.
Nefsi inanmaz ve kendisine; ‘Sen kötü talihli ve yoksunsun’ diyerek karşı çıkarsa, mürid
derhal Allah’a (c.c) sığınarak: ‘Nefsim kusur sendedir’ suçlamasıyla yalvarmalıdır.
Ayrıca nefsinin iyi işlerinden ve kemaliyetinden (olgunluğundan) Allah’a (c.c) sığınmalıdır.
Allah’ın ezelde kendisi hakkında iyilik ve yardımının olduğunu; yüce hedef ve amaçların
O’nun bağışlanmasıyla gerçekleşebileceğini bilmelidir. Her türlü kemalatı (olgunluğu)
O’ndan istemelidir. Mürid yeteneğine güvenmemeli; yalnızca Allah’ın iyilik ve cömertliğini
kendisi için yeterli görmeli ve üstadının yardımını dileyerek kesinlikle kendisiyle Allah-u
Teala (c.c) arasında aracı olduğuna inanır. Bu düşünce onun nefsini tembellik ve ümitsizlikten
kurtarır. Cenab-ı Hakk’ın (c.c) şu ayeti bunu göstermektedir.
‘Bizim yolumuzda ciddiyetle çalışanları, yolumuza ileteceğiz.’
II - Üstadın Bulunmadığı Yerde Rabıta:
1) Hatme yapılırken rabıta: Hatme başlamadan önce hatmenin hoş geçmesi, gönül
rahatlığıyla yapılması ve mürşidinin orada hazır bulunması dilenir. Böylece onun yardımıyla
kalp huzuru elde edilir. Hatme duası okunurken isimleri geçen tarikat büyüklerinin
ruhaniyetleri hazırdır. Her biri kendine uygun muhabbet (sevgi), ma’rifet (Allah’ı (c.c) bilme),
dünyayı terk etme, sabır, sıkıntılara katlanma gibi kıymetli armağanlarla birlikte gelirler. Bu
armağanların dağıtılması üstad hatme yapılmasına aracı olduğundan onun eliyle olur. Hatme
yapılması müridlerin yararı içindir ve onlar da bu armağanları ancak üstadlarından isterler.
2) Şekli (suri) ve manevi rabıta:
a) Şeklî rabıta: Müridin şeyhini gözünde canlandırarak düşünmesidir. Sanki üstad
karşısından oturmuş, yüzü ayın ondördü gibi nur saçar. Oradan çıkan ışıklar müridin kalbine
gelir, sonra da tüm bedenine yayılır. Şekli rabıtanın diğer bir çeşidi de müridin mürşidini tüm
bedenini saran nurdan bir giysi gibi düşünmesidir. (Telebbüs ‘elbise ‘rabıtası) Bu giysiden
yayılan ışığın kalbine, diğer latifelerine ve sonra tüm bedenine yayıldığını düşünür.
Bu tür rabıta, rabıtadan feyz alan kişilere verilir. Yine bu rabıta vesveselerine saldırısı
arttığında, kalbin sıkıntı ve hayrete düştüğü anlarda ve üstadın müridin gözünde heybetinin
kaybolduğu durumlarda yararlıdır. Bu rabıta şeyhin müride geçmesi ve birleşmesiyle olur. Bu
durumda mürid kendisini zarf olduğunu, şeyhinin de içine girdiğini düşünür.
Bu şekilde mürid çoğu zaman hiçlikte olur; kendi yerine mürşidini görür, ondan fani (yok)
olur ve onunla birleşir. Şöyle ki; birleşme ve yok olma ancak muhabbet (sevgi) ve
mahviyet’in (kendini yok bilme) en son derecesinde gerçekleşir.
b) Manevî Rabıta: Bu rabıta şekil ve nurlarla ilgisi olmayan, duyularla belirlenemeyen, yüce
bir anlam olup ancak kalp ile bilinir. Şekli rabıtadan sevgi, manevi rabıtadan ise ihlas
(içtenlik) doğar. Bazen her iki rabıta birleşir, parlak dolunay gibi mananın heybeti ve
görüntüsü birlikte gözlenir. Düşünüş veya görünüşün sonucuna göre sevgi veya ihlastan her
biri diğerini bastırır. Hangisi çoksa diğerini yok eder. Bazen de her ikisi eşit olarak beraberce
bulunurlar.
Bu Rabıtanın Çeşitleri:
- Üstadın sözlü emirlerini o bulunmasa bile yerine getirmek; yasaklarından sakınmak;
hoşlanmadığı şeyleri bırakmaktır.
- Üstadın her şeyi kuşattığını ve her şeyde tasarruf ettiğini (etkileme yetkisi verildiğini)
düşünmek; üstadın kemalatının dışa vurduğunu açıkça görmek.
- Üstadını görmeyi ve onunla buluşmayı kalbi yanarak aşırı istemek. Onunla ilgisi olan şeyleri
(evladını, mallarını, evlerini, bağlılarını ve hizmetçilerini) düşünmek. O’ndan ayrılmaktan
üzülmek.
- Bir günahtan kaçınırken, yolda yemek yerken, üstadını kendi ile birlikte görmek. (bu
durumda edebli olunmalıdır.)
- Mürid uyurken, ayağını uzatırken ve abdest bozarken kıbleden sakındığı gibi üstadının
bulunduğu yönden de sakınmalıdır.
- Üstadın bulunduğu yönü nurla kaplanmış, diğer yerleri karanlık görmek ve şeyhinin
bulunduğu yöne yönelmek.
- Mürid bütün ibadetlerini hal ve hareketlerini tümüyle rabıta yapmalıdır. Namazdan,
uykudan, ders alma e vermeden önce rabıta yapmalıdır. Çünkü ki rabıta arasında yapılan işler
tamamen rabıtayla geçirilmiş olur.
- Uyandıktan sonra üstadını başı ucunda düşünmek. Böylece yatarken, kalkarken edebe
uyulur.
- Dost ve arkadaş toplantılarında, yemek davetlerinde mürşidinden öğrendiği sohbetleri
yaparsa maddi iştahtan önce manevi iştah elde edilir.
- Müridin hanımı ile buluşmadan önce mürşidinin sohbetini yapması çok yararlıdır. Buna
özen gösterilmelidir. Bu sohbetten hanımında manevi şehvet doğar, sonra ruhta manevi sevgi
oluşur.
- Müridin diğer alim ve şeyhlerin yanındayken ve özellikle kendi şeyhine karşı iseler rabıtaya
önem verir. Böylece onlar mürşidine olan sevgi ve ihlası azaltıcı etkide bulunamazlar ve
manevi halini ortadan kaldıramazlar.
- Haset (çekememezlik) ve gıpta (imrenme)’yı önleyen rabıta: Güzel binek, değerli yiyecek,
şahane evler, yeşil ve etkileyici yerleri gördüğünde mürid rabıta yaparak şu şekilde düşünür:
‘Keşke mürşidim burada olsaydı şu su başında sohbet etseydi, ne güzel olurdu veya şu güzel
giysileri giyseydi, şu güzel binite binseydi, şu şahane köşkte otursaydı.’ Bu şekilde düşününce
haset ve gıpta yerine sevgi doğar, insan günah işlemekten kurtulur. Ayrıca bu durum nazara
(gözdeğmesi) da engel olur.
- Nimetler (iyilikler) karşısında rabıta: Üstadım bende bu nimetlerin bulunmamasından dolayı
zayıflık ve ümitsizlik gördü; Allah-u Teala’ya (c.c) yalvararak rica etti onun duası nedeniyle
Cenabı Hak (c.c) bana bu nimeti bağışladı. Bundan dolayı nimeti veren Allah-u Teala’ya ve
aracı olan üstadıma teşekkür etmem gerekir.
- Müsibet (bela) anında rabıta: ‘Üstadım bende kibir, kendini beğenme, şımarıklık ve dünyaya
düşkünlük gördü. Nefsimdeki bu kötülüklerin gitmesi için Allah-u Teala’ya (c.c) yalvardı,
rica etti. Cenab-ı Hakk da (c.c) bana bu musibeti verdi. Çünkü; ‘Allah-u Teala’nın (c.c)
rahmeti, kalpleri kırık olanların yanındadır.’ Hadisi şerifine göre bu musibet benim için esasta
en büyük iyiliktir. Bu bela nedeniyle gaflet ve kendimi beğenmekten kurtulur, uyanık olurum.
Bundan dolayı Allah-u Teala (c.c) ve üstadıma teşekkür etmeliyim’ diye düşünür.
Dipnotlar :
1-Nebi ve Veli’nin ruhları hazırdır diye inanmak lazımdır. Ama mutlaka buradadır ve gördüm diye
kesinlikle iddia etmek alimlerce küfr olarak değerlendirilmiştir.
HAYVANİ VE İNSANİ KALBİN GERÇEĞİ VE TEVECCÜH KONUSUNDA BİLGİ
İnsanda hayvani ve insani olmak üzere iki kalp vardır:
a) Hayvani Kalp: Yeri, sol memenin altında, üst tarafı büyük ve toplu, alt tarafı küçük bir et
parçasıdır. Benzeri hayvanlarda da olduğundan hayvani kalp denmiştir.
b) İnsani Kalp: Emir aleminden gözle görülmeyen bir cevher (öz) olup ilk yeri Arş’tır ve
devamlı tecelli (bilinmezden gelen ilahi nurun belirmesi), üstünlük kurma ve yetenek yeridir.
Oldukça geniş ve büyüktür. Hayvani kalbe yerleştirilmiştir. Gerçekte bu kalp Arş’tan çok
büyüktür. Kudsi Hadis diye bilinen sözde şöyle buyurulmuştur. ‘Yer ve gök beni kuşatamaz;
ancak mü’min kulumun kalbi Ben’i kuşatır.’ Bu hadis değil tasavvuf ehli Şeyh Abdullah
Tüsteri’nin ilham yoluyla söylediği sözdür. Uyanması istenen kalb bu insani kalbdir. Çünkü
emir aleminde Allah-u Teala’nın (c.c) tecellilerinin yeridir. Kuşatır (yesani) kelimesi Cenabı
Hakk’ın (c.c) Zat’ının değil tecellisinin kuşatır anlamındadır. Kesinlikle O’nun Ulu Zatı bir
yerde bulunmak ve kuşatılmaktan uzak ve yücedir.
İnsani kalbin uyanması ve gelişmesi için içtenlikle çok ibadet etmek; tam ve zorlu çalışma
gerekir. Bundan dolayı mürid insani kalbin yeri olan hayvani kalbe devamlı yönelerek
bakmakla emrolunmuştur. Bunu elde etmek için talip şöyle düşünür:
‘Benim kalbim gerçekte saydam, parlak, sağlam ve nur gibi idi. Çok günah işlemem ve
nefsimin arzuları, şeytandan gelen kuruntularımla insani kalbim karardı ve yaralandı. Bunları
ancak mürşidim tedavi edebilir. Onun nefesi ve eli, ölüleri dirilten ve gözleri açan İsa
Aleyhisselam’ın nefesi ve eli gibi, bakışları ve tedavisi Lokman Hekim’in tabibliği gibidir.’
Bu şekilde inanan mürid teveccühe oturarak üstadının gelerek kendisine yönelmesini ve
kalbini tedaviye başlamasını sabırsızlıkla bekler. Sanki bir gözüyle kalbine, diğer gözüyle
yardım dileyerek arzuyla üstadına bakar.
Teveccüh’te oturan kardeşlerini aracı ederek, yalvararak yardım ister. Ondan yardım
dilenmekten başka çaresi olmadığını itiraf eder. Üstadının senini duyunca Mecnun’un
Leyla’nın sesiyle sevindiğini gibi sevincinden uçar ve haz duyar. Korku ve ümit arasında bir
duyguyla yardım dilemeyi artırır. Korkmasının nedeni şimdiye kadar tüm işlerini Allah-u
Teala’ya (c.c) ısmarlamıştı, O’na dayanmıştı. Şimdi ise O’nun bir kulunun emri altındadır;
uygunsuz bir iş yaparsa durumu çok kötü olur. Çünkü Allah’ın (c.c) affetmesi ayrı, kulunun
affetmesi ayrıdır.
Talip ümit yönüyle şu şekilde düşünür: Şimdiye kadar benim ruhum nefsimin elinde köle idi,
şimdi ise Allah’ın (c.c) bir velisinin yardımı ve etkisi altındadır. Kötü ve çirkin nefs nerede,
velinin yardımı nerede? İkisi arasında çok fark vardır.
Müridinin yarar görmesi için Teveccüh süresince Allah-u Teala’nın (c.c) rahmeti, nebilerin ve
velilerin ruhları, melekler, Sahabe-i Kiram’ın yardımını hazırdır diye inanması gerekir1
. Fakat
bunların hepsi feyizden yararlandırma yetkisini üstada vermiştir. O da bu feyzi ancak kabule
uygun edep sahibine verir. Bu edep bedenin edebi, kalbin gayreti, dikkati ve ruhun sevgisidir.
Şüphe yok ki nefsi gafletle ve bedeni edep dışında olan yarar göremez. Mürid bu konularda
kendini kusurlu görerek şöyle düşünür:
‘Hastalık nedeniyle attar dükkanına (şifalı bitki ve güzel koku satılan yere) gitmiş, parası
olmadığı için derdine derman alamıyor; bari dükkanın yanına bir yere oturayım, belki
alışveriş yapanlar bana bir şeyler bağışlar, ben de onunla iyileşirim.’
İşte bundan dolayı mürid nefsini teveccühte hazır olan herkesten aşağı bilmeli ve yok
etmelidir. Böylece güzel kokuları duyabilir. Üstadı hazır olunca daha fazla uyanmaya,
yalvarmaya başlar. Büyük devletin elinden kaçması için çabalar. Yarar sağlamak için müridin
korku, ümit, haz ve sevgi hallerinin artırması gerekir.
Teveccüh sırası kendisine geldiğinde, Üstadı nefes verdikçe feyz almak için o nefesini içine
çeker. Üstadı nefesini içine çektiğinde kalbindeki pası ve karanlığı yok ettiğine inanır ve
kendi de kalbindeki pası ve karanlığı dışarı atmak için nefesini sağa ve sola doğru boşaltır.
Üstadının nefes alıp vermesiyle kalbindeki yaraların kapandığını, iyileştiğini ve kalbinin
beyazlaştığını düşünür. Üstadından ricada bulunarak bu durumu daha fazlalaştırmasını ister.
Teveccüh bitince, müridin içindeki rahatsızlıklarını derecesi ortaya çıktığından rabıta anlatılır
ve zikir eğitimi yapılır.
İnsanda hayvani ve insani olmak üzere iki kalp vardır:
a) Hayvani Kalp: Yeri, sol memenin altında, üst tarafı büyük ve toplu, alt tarafı küçük bir et
parçasıdır. Benzeri hayvanlarda da olduğundan hayvani kalp denmiştir.
b) İnsani Kalp: Emir aleminden gözle görülmeyen bir cevher (öz) olup ilk yeri Arş’tır ve
devamlı tecelli (bilinmezden gelen ilahi nurun belirmesi), üstünlük kurma ve yetenek yeridir.
Oldukça geniş ve büyüktür. Hayvani kalbe yerleştirilmiştir. Gerçekte bu kalp Arş’tan çok
büyüktür. Kudsi Hadis diye bilinen sözde şöyle buyurulmuştur. ‘Yer ve gök beni kuşatamaz;
ancak mü’min kulumun kalbi Ben’i kuşatır.’ Bu hadis değil tasavvuf ehli Şeyh Abdullah
Tüsteri’nin ilham yoluyla söylediği sözdür. Uyanması istenen kalb bu insani kalbdir. Çünkü
emir aleminde Allah-u Teala’nın (c.c) tecellilerinin yeridir. Kuşatır (yesani) kelimesi Cenabı
Hakk’ın (c.c) Zat’ının değil tecellisinin kuşatır anlamındadır. Kesinlikle O’nun Ulu Zatı bir
yerde bulunmak ve kuşatılmaktan uzak ve yücedir.
İnsani kalbin uyanması ve gelişmesi için içtenlikle çok ibadet etmek; tam ve zorlu çalışma
gerekir. Bundan dolayı mürid insani kalbin yeri olan hayvani kalbe devamlı yönelerek
bakmakla emrolunmuştur. Bunu elde etmek için talip şöyle düşünür:
‘Benim kalbim gerçekte saydam, parlak, sağlam ve nur gibi idi. Çok günah işlemem ve
nefsimin arzuları, şeytandan gelen kuruntularımla insani kalbim karardı ve yaralandı. Bunları
ancak mürşidim tedavi edebilir. Onun nefesi ve eli, ölüleri dirilten ve gözleri açan İsa
Aleyhisselam’ın nefesi ve eli gibi, bakışları ve tedavisi Lokman Hekim’in tabibliği gibidir.’
Bu şekilde inanan mürid teveccühe oturarak üstadının gelerek kendisine yönelmesini ve
kalbini tedaviye başlamasını sabırsızlıkla bekler. Sanki bir gözüyle kalbine, diğer gözüyle
yardım dileyerek arzuyla üstadına bakar.
Teveccüh’te oturan kardeşlerini aracı ederek, yalvararak yardım ister. Ondan yardım
dilenmekten başka çaresi olmadığını itiraf eder. Üstadının senini duyunca Mecnun’un
Leyla’nın sesiyle sevindiğini gibi sevincinden uçar ve haz duyar. Korku ve ümit arasında bir
duyguyla yardım dilemeyi artırır. Korkmasının nedeni şimdiye kadar tüm işlerini Allah-u
Teala’ya (c.c) ısmarlamıştı, O’na dayanmıştı. Şimdi ise O’nun bir kulunun emri altındadır;
uygunsuz bir iş yaparsa durumu çok kötü olur. Çünkü Allah’ın (c.c) affetmesi ayrı, kulunun
affetmesi ayrıdır.
Talip ümit yönüyle şu şekilde düşünür: Şimdiye kadar benim ruhum nefsimin elinde köle idi,
şimdi ise Allah’ın (c.c) bir velisinin yardımı ve etkisi altındadır. Kötü ve çirkin nefs nerede,
velinin yardımı nerede? İkisi arasında çok fark vardır.
Müridinin yarar görmesi için Teveccüh süresince Allah-u Teala’nın (c.c) rahmeti, nebilerin ve
velilerin ruhları, melekler, Sahabe-i Kiram’ın yardımını hazırdır diye inanması gerekir1
. Fakat
bunların hepsi feyizden yararlandırma yetkisini üstada vermiştir. O da bu feyzi ancak kabule
uygun edep sahibine verir. Bu edep bedenin edebi, kalbin gayreti, dikkati ve ruhun sevgisidir.
Şüphe yok ki nefsi gafletle ve bedeni edep dışında olan yarar göremez. Mürid bu konularda
kendini kusurlu görerek şöyle düşünür:
‘Hastalık nedeniyle attar dükkanına (şifalı bitki ve güzel koku satılan yere) gitmiş, parası
olmadığı için derdine derman alamıyor; bari dükkanın yanına bir yere oturayım, belki
alışveriş yapanlar bana bir şeyler bağışlar, ben de onunla iyileşirim.’
İşte bundan dolayı mürid nefsini teveccühte hazır olan herkesten aşağı bilmeli ve yok
etmelidir. Böylece güzel kokuları duyabilir. Üstadı hazır olunca daha fazla uyanmaya,
yalvarmaya başlar. Büyük devletin elinden kaçması için çabalar. Yarar sağlamak için müridin
korku, ümit, haz ve sevgi hallerinin artırması gerekir.
Teveccüh sırası kendisine geldiğinde, Üstadı nefes verdikçe feyz almak için o nefesini içine
çeker. Üstadı nefesini içine çektiğinde kalbindeki pası ve karanlığı yok ettiğine inanır ve
kendi de kalbindeki pası ve karanlığı dışarı atmak için nefesini sağa ve sola doğru boşaltır.
Üstadının nefes alıp vermesiyle kalbindeki yaraların kapandığını, iyileştiğini ve kalbinin
beyazlaştığını düşünür. Üstadından ricada bulunarak bu durumu daha fazlalaştırmasını ister.
Teveccüh bitince, müridin içindeki rahatsızlıklarını derecesi ortaya çıktığından rabıta anlatılır
ve zikir eğitimi yapılır.
NAKŞİBENDİ TARİKATI’NIN GAYESi
Bu yüce tarikatın amacı, amelde (ibadetlerimizde) ihlas (samimiyeti) kazanmak için Allah
(c.c) sevgisinin elde etmeye çalışmaktır. İhlas; dünya ve ahiret çıkarı gözetmeden bütün
sözlerin, hareketlerin ve ibadetlerin Allah (c.c) rızası (Allah-u Tealanın Zatı) için
yapılmasıdır. Bu gayeye sadece sünnete uymak ve gafleti yok etmekle erişilir. Bunu sağlamak
için bu yolun isteklisinin iki şeye devam etmesi gerekir.
1- Ruhsat ve bid’at’lardan kaçınarak Şeriat-ı Muhammediyeye uymak.
2- Gaflet’i tamamıyla gidermek.
İşte Nakşibendi Tarikatı bu iki esastan ibarettir. Mürid gafleti kovarak ve şeriata uyarak
başarılı olabilir. Bu yolun isteklisi açlık, tokluk, susma ve öfke halindeyken, uykuda ve
uyanıkken, dostları ve yabancılarla görüşürken, yalnızken ve topluk içerisindeyken kalbindeki
düşünceleri bir noktada toplayıp nefsini dizginler; böylece kalbinin uyanık kalmasını sağlar.
Bu kişiyi fitne ve ayrılık rüzgarları etkileyemez.
Aksine felaket bela ve ayrılık halinde daha fazla uyanık olur. Mürid sünnete uyarak bütün
mekruh ve haramları hatta en iyi davranışın (hilaf-ı evla) dışındaki uygulamaları bile yapmaz;
dinin emirlerini yerine getirir. Eskiden yapmış olduğu haram ve mekruhlardan veya
yapmadığı dini emirleri için istiğfar eder. Bunlar uyulması gereken önemli kurallardır.
Mürid gafleti gidermek için çaba sarfederek huzur alışkanlığı kazanmaya çalışır. Buna vukufi kalbi (kalbin Allah’tan (c.c) uyanık olması hali) denir. Bu yalnız zikir veya rabıta ile yahut
her ikisi ile şiddetle kalbe yönelmeyle kazanılır. Hak yolcusu kalbinin üzerinde o kadar durur
ki gaflete girmek istese giremez ve huzur alışkanlığını bırakmak istese bırakamaz. Nakşibendi
Tarikatı’nın büyükleri huzuru elde etmek için bu yola girmeyi isteyenlere uyulması gereken
bazı kurallar koymuşlardır.
SEKİZ ŞART
1. Tevbe niyetiyle abdest almak: Abdest alınırken yıkanan uzuvlarla işlenmiş olan günahlar
hatırlanarak Allah’tan (c.c) af dilenilir.
2. Tevbe niyetiyle boy abdesti almak: ‘Yarabbi ben bedenimin dışını su ile yıkadım
temizlemeye çalıştım; sen de ilahi nur ve irfanınla kalbimi temizle ve beni affet’ diye
yalvarmak gerekir.
3. Tevbe ve istihare niyetiyle iki rek’at namaz kılmak: Birinci rek’atta Fatiha Sûresi’nden
sonra Kâfirun Sûresi, ikinci rek’atta İhlas Sûresi okunmalıdır. Bilinmiyorsa istenilen sûre
okunur.
4. Kalb ve dil ile tevbeyi tekrarlamak: ‘Ya Rabbi ben pişmanım yapmış olduğum bütün
günahlardan keşke yapmasaydım inşaallah bir daha ben yapmayacağım.’ Bu sözleri üç defa
canı gönülden söyler. Sonra içi yanarak işlemiş olduğu günahlarını gözönüne getirir,
pişmanlık duyar. Gıybet ettiği, sövdüğü, incittiği, eziyet ve haksızlık yaptığı kişilerle
helalleşir. Namaz ve oruç gibi terkettiği farz ibadetlerini kaza eder.
5. Yirmibeş defa Estağfirullah demek: Hak yolun isteklisi tevbe ettikten sonra şu hadisi
şerifin hükmüne göre Allah’ın (c.c) tevbesini kabul ettiğini ve günahlarını da affettiğini
umudeder ve inanır: ‘Günahtan dönen sanki o günahları işlememiştir.’ Bu hadis-i şerifi
devamlı düşünerek ümidini Cehennem korkusundan üstün tutar. Çünkü günahlarından eser
kalmamıştır. Fakat: ‘Kalbim işlemiş olduğum günahlardan dolayı paslanmıştır. Üzerimden
günah gittiği halde, eseri olan pas ve kiri kalmıştır. Ancak istiğfar, yani affedilmeyle
temizlenebilir.’ diye düşünür ve günahlarının eserinin tamamen giderilmesi ve yeni işleyeceği
günah kirlerinin temizlenmesi için günde yirmibeş ile yetmişbeş arasında istiğfar eder.
İstiğfarı sünnete göre yirmibeşten az, yetmişbeşten fazla yapmamak gerekir. Ayrıca kalb
huzuruyla, içi yana yana acele etmeden yapılmalıdır.
6. Sekiz adet Fatiha okumak: Sadâtların aracılığı ve himmetleri sayesinde istiğfarla
kalbimdeki pas ve kir yok oldu, kalbim ilahi feyz almaya uygun hale geldi diye düşünerek
sekiz Fatiha okunur. Her Fatiha önce Peygamberimiz (s.a.v), âli ve ashabının (r.a) ruhlarına
sonra aşağıdaki isimleri yazılı zatların ruhlarına hediye olunur. Hediye ettikten sonra
himmetlerini hazır bilir. Sanki ruhen hazırdırlar; sesini işitirler, kendisini dinlerler. Sonra
Üstadı’nın kendisine lütufta bulunması için yalvararak onlardan himmet isteyerek ricada
bulunur.
a) Birinci Fatiha’yı Şah-ı Nakşibend ve Şeyh Seyyid Abdülkadir Geylanî (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
b) İkinci Fatiha’yı Şeyh Abdülhâlık Gücdevânî ve İmam-ı Rabbani (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına.
c) Üçüncü Fatiha’yı Mevlana Hâlid-i Zül-cenaheyn ve Seyyid Abdullah (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
d) Dördüncü Fatiha’yı Seyyid Taha ve Seyyid Sıbğatullah Arvâsî (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
e) Beşinci Fatiha’yı Şeyh Abdurrahman-ı Tahî ve Şeyh Fethullah-ı Verkânisî (k.s)
Hazretleri’nin ruhlarına;
f) Altıncı Fatiha’yı Şeyh Muhammed Diyauddin ve Şeyh Ahmed Haznevi (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
g) Yedinci Fatiha’yı Şeyh Seyyid Abdülhâkim el-Hüseyni ve Seyyid Muhammed Raşid elHüseyni (k.s) Hazretleri’nin ruhlarına;
ı) Sekizinci Fatiha’yı Şeyh Seyyid Abdül-bâkî el-Hüseyni (k.s) Hazretleri’nin ruhaniyetlerine
hediye etmek gerekir.
7- Ölüm Rabıtası (Ölümü düşünmek): Sadarların himmet ve feyzlerinin hazır olduğu ve
kalbin de feyzi alacak duruma geldiği düşünülür. Fakat mal, evlat, dost ve akrabalara bağlılık,
dünyanın lezzeti ve zevki bu feyzi almaya engeldir. Bu nedenle ölüm düşünülür: ‘Yatağımda
can çekişiyorum, ölmek üzereyim. Azrail (a.s) ruhumu almaya geliyor, Şeytan da imanımı
çalmak üzere hazır bekliyor. Akrabalarım ve evladım etrafımda toplandı. Bütün mal ve
servetim gözümün önüne geliyor. Şeytandan imanımı kurtarmak için yardım umarak bunlara
teker teker bakıyorum.
Fakat bana hiçbiri yardım edemez. Anlıyorum ki; malın, servetin, evladın ve akrabanın insana
bir yararı yok, hepsi boşmuş. Şüphe yok ki benim için Allahu Teâlâ’dan (c.c) başka yardımcı
ve sığınak yoktur, ondan başka her-şey faydasızdır, kalbimden O’ndan başka her-şeyi silmem
ve yalnız O’na yönelmem gereklidir. Onun dışındaki şeylere de ancak onun izniyle
yönelebilirim. Ben ancak Allah (c.c) lütfuyla, Sadatın ve mürşidimin himmeti ile bu dünyadan
imanla ayrılabilirim ve şu anda kelime-i şehadeti getirerek son nefesimi imanla veriyorum.
Ruhum bedenimden ayrıldı. Şimdi elbiselerimi soyuyorlar, ama günahlarım hâlâ üzerimde
görünmez elbise gibi duruyor. Malım, servetim, evladım, akrabalarım ne olur günahlarımı da
soyun! Hayır, yararı yok. Benim Allah-u Teâlâ’ya (c.c) yönelmem lazım, ancak ona
yalvarırsam günahlarım affolunur. Şimdi de cesedimi yıkamaya götürdüler, yıkadılar,
kefenliyorlar. Gerçi bedenimi yıkadılar ve örttüler, fakat günahlarımı temizleyemediler ve
örtemediler. Günahlarım yine benimle beraber kaldı. Malımın, servetimin, evladımın ve
akrabamın yine faydası yok. Ancak Rahim olan Allah-u Teâlâ’nın (c.c) affetmesi ile
günahlarım temizlenebilir ve örtülebilir. Sonra tabutumu aldılar, musalla taşına koydular.
Cenaze namazımı kıldılar. Akrabalarım ve namazımı kılanlar günahlarımın bağışlanması için
dua ettiler. Ancak duayı kabul edecek olan Allah’tır (c.c). Dilerse kabul, dilerse reddeder. Bu
duruma akraba ve evladımın etkisi yoktur. Yine beni insanlar omuzlarına aldılar, cenazemi
taşıyorlar, fakat günahlarımı taşıyamazlar. Sadece Allah (c.c) günahlarımı üzerimden
kaldırabilir. Beni şimdi kabir denen karanlık çukura koydular. Yalnız başıma korkunç ve
karanlık yerde Münker ve Nekir meleklerinin sorularıyla başbaşa kaldım. Hiçbir yardım
edenim yok, ne akraba, ne dost, ne evlat ve ne de mal. Ancak ve ancak Alemlerin Rabbi olan
Allah-u Teâlâ’nın sevgisi, şefkati ve merhameti beni bu durumdan kurtarabilir. O’nun dışında
her türlü sevgi ve bağlılık boştur.’
Talib yukarda anlatıldığı gibi düşünmekle herşeyden ilgisini keser. Sadece Allah-u Teâlâ’nın
(c.c) emrettiği ve izin verdiği en önemli gereksinimlerini elde etmek için görevine döner.
Bu anlatılan ölüm rabıtası tarikat yolunda zikirden önemlidir. Çünkü bu sayede insan masiva
(Allah (c.c) dışındaki herşey) ile ilgisini kesebilir. Yoksa ölümü düşündürmenin amacı müridi
korkutmak değildir. Gerçeği bilenler Nakşibendi Tarikatı’nın yüce gayesinin ve temelinin
muhabbetullah (Allah sevgisi) olduğunu belirtirler. Yeni başlayanların ölüm rabıtasından ve
ölümü düşünmekten korkmaları Allah (c.c) sevgisine engeldir. Cenab-ı Hak’tan başkasına
yönelmek kör nefsin hırsı ve hatası sonucu olur. Halbuki esas amaç Cenab-ı Hakk’a
yönelmektir. Yönelmeye layık tek varlığın Allah-u Teâlâ (c.c) olduğunu anlayan mürid, bu
durumun gereği olarak başka şeylerden yüz çevirerek O’na yönelir. O’nun en fazla sevilmesi
gereken varlık olduğuna inanır, O’nun sıfatlarını bilmek ister ve O’na kavuşmayı aşırı arzu
eder. Sevgi; O’nu görmeyi, O’nun boyasıyla boyanmayı ve O’nunla buluşmayı gerektirir. Bu
da ancak sıfatlarının öğrenilmesi ve O’nu çok sevmekle gerçekleşebilir.
Marifet, Allah-u Teâlâ’yı (c.c) bilmek ve O’nun ahlakıyla ahlâklanarak sıfatlarının tam olarak
hissedilmesidir. Böylece Hakk’ın sıfatları müride yansır, herhangi bir günah tehlikesi anında
O’nun azabının şiddetini şüphe etmeksizin içinde duyar. Bu da nefsini dizginlemesine yol
açar. Büyük günah işleyince ümitsizliğe düşmez. O’nun rahmet ve bağışlayıcılığının
sonsuzluğuna inanır. İyi halleri ve ibadetleriyle böbürlenmez ve kendinde varlık görmez. Bu
hallerin gerçekleşmesi ancak taklidin dışında kâmil (olgun) imanla ve imanın ilmel yakîn’den
aynel yakîn’e; ondan da hakkel yakîn derecesine ermesiyle olur. (Bu taklitten; ilme;
duygularla hissetme ve hak ve hakikat’e erme ve bulma derecesidir). Cenab-ı Hakk’tan (c.c)
başkasına yönelen ve gafletle zikreden kişinin imanı kuru taklitte kalır, muhabbet ve marifet’i
elde edemez. Bundan dolayı insan kâmil, mükemmel, arif ve bilgili bir şeyhe bağlanarak
tarikata girmeli ona uyarak yol almalı, marifet ve muhabbeti elde ederek ilahî hakikatlere
kavuşmaya çalışmalıdır.
8- Mürşid Rabıtası: Bir şeyhe bağlanmak, onu sevmek ve onunla ilgilenmek vacibdir.
Böylece mürid gerçek sevgiye ve marifet’e yükselmeye güç bulur. Bunun için Nakşibendi
büyükleri rabıta usulünü koymuşlardır. Rabıta kalbi tam sevgi ve cezbeyle üstada
bağlamaktır. Ruhen ve kalben üstada bağlanan mürid onun hoşnut olduğu şeyleri bilerek veya
sadece yönlendirmesiyle nefsinin arzularını bırakmayı başarır. Rabıta’da mürid kabul edilme
ve reddedilme korkusuyla davranmalıdır. Üstadını yücelterek ve heybetle düşünmelidir. Şeyh
rabıtasıyla ortaya çıkan durumlar ilerde açıklanacaktır.
Mürid üstadını devamlı düşünür; kendisinin kabul edileceğini veya reddedileceğini tam olarak
bilemediğinden sıkıntı ve ızdırab içinde adeta hasta gibi uyur. Yani ne tam emin olur ne de
aşırı korkar.
Yukarda açıklanan sekiz şart müridin dinlenebilmesi için gece yerine getirilir. Gündüz
teveccüh başlayana kadar da birşey yenilip içilmez. Müjde veya sıkıntıyla yorumlanabilecek
bir rüya görme ümidiyle istihareye niyetlenerek uyunur. Rüya görürse teveccühten önce
üstadına anlatır. Gördüğü rüya ve uykusundaki sıkıntılı veya ferah hali müridin mizacını ve
eğitim yeteneğini belirler. Buna göre de uygun ders verilir.
Teveccüh ve kalb durumuyla ilgili edebler müride öğretilir; kendinden önce halkaya
girenlerden ayrı olarak sağ ayağını sol ayağının altına koyup, sağ kalçası üzerine oturması
bildirilir.
Bu yüce tarikatın amacı, amelde (ibadetlerimizde) ihlas (samimiyeti) kazanmak için Allah
(c.c) sevgisinin elde etmeye çalışmaktır. İhlas; dünya ve ahiret çıkarı gözetmeden bütün
sözlerin, hareketlerin ve ibadetlerin Allah (c.c) rızası (Allah-u Tealanın Zatı) için
yapılmasıdır. Bu gayeye sadece sünnete uymak ve gafleti yok etmekle erişilir. Bunu sağlamak
için bu yolun isteklisinin iki şeye devam etmesi gerekir.
1- Ruhsat ve bid’at’lardan kaçınarak Şeriat-ı Muhammediyeye uymak.
2- Gaflet’i tamamıyla gidermek.
İşte Nakşibendi Tarikatı bu iki esastan ibarettir. Mürid gafleti kovarak ve şeriata uyarak
başarılı olabilir. Bu yolun isteklisi açlık, tokluk, susma ve öfke halindeyken, uykuda ve
uyanıkken, dostları ve yabancılarla görüşürken, yalnızken ve topluk içerisindeyken kalbindeki
düşünceleri bir noktada toplayıp nefsini dizginler; böylece kalbinin uyanık kalmasını sağlar.
Bu kişiyi fitne ve ayrılık rüzgarları etkileyemez.
Aksine felaket bela ve ayrılık halinde daha fazla uyanık olur. Mürid sünnete uyarak bütün
mekruh ve haramları hatta en iyi davranışın (hilaf-ı evla) dışındaki uygulamaları bile yapmaz;
dinin emirlerini yerine getirir. Eskiden yapmış olduğu haram ve mekruhlardan veya
yapmadığı dini emirleri için istiğfar eder. Bunlar uyulması gereken önemli kurallardır.
Mürid gafleti gidermek için çaba sarfederek huzur alışkanlığı kazanmaya çalışır. Buna vukufi kalbi (kalbin Allah’tan (c.c) uyanık olması hali) denir. Bu yalnız zikir veya rabıta ile yahut
her ikisi ile şiddetle kalbe yönelmeyle kazanılır. Hak yolcusu kalbinin üzerinde o kadar durur
ki gaflete girmek istese giremez ve huzur alışkanlığını bırakmak istese bırakamaz. Nakşibendi
Tarikatı’nın büyükleri huzuru elde etmek için bu yola girmeyi isteyenlere uyulması gereken
bazı kurallar koymuşlardır.
SEKİZ ŞART
1. Tevbe niyetiyle abdest almak: Abdest alınırken yıkanan uzuvlarla işlenmiş olan günahlar
hatırlanarak Allah’tan (c.c) af dilenilir.
2. Tevbe niyetiyle boy abdesti almak: ‘Yarabbi ben bedenimin dışını su ile yıkadım
temizlemeye çalıştım; sen de ilahi nur ve irfanınla kalbimi temizle ve beni affet’ diye
yalvarmak gerekir.
3. Tevbe ve istihare niyetiyle iki rek’at namaz kılmak: Birinci rek’atta Fatiha Sûresi’nden
sonra Kâfirun Sûresi, ikinci rek’atta İhlas Sûresi okunmalıdır. Bilinmiyorsa istenilen sûre
okunur.
4. Kalb ve dil ile tevbeyi tekrarlamak: ‘Ya Rabbi ben pişmanım yapmış olduğum bütün
günahlardan keşke yapmasaydım inşaallah bir daha ben yapmayacağım.’ Bu sözleri üç defa
canı gönülden söyler. Sonra içi yanarak işlemiş olduğu günahlarını gözönüne getirir,
pişmanlık duyar. Gıybet ettiği, sövdüğü, incittiği, eziyet ve haksızlık yaptığı kişilerle
helalleşir. Namaz ve oruç gibi terkettiği farz ibadetlerini kaza eder.
5. Yirmibeş defa Estağfirullah demek: Hak yolun isteklisi tevbe ettikten sonra şu hadisi
şerifin hükmüne göre Allah’ın (c.c) tevbesini kabul ettiğini ve günahlarını da affettiğini
umudeder ve inanır: ‘Günahtan dönen sanki o günahları işlememiştir.’ Bu hadis-i şerifi
devamlı düşünerek ümidini Cehennem korkusundan üstün tutar. Çünkü günahlarından eser
kalmamıştır. Fakat: ‘Kalbim işlemiş olduğum günahlardan dolayı paslanmıştır. Üzerimden
günah gittiği halde, eseri olan pas ve kiri kalmıştır. Ancak istiğfar, yani affedilmeyle
temizlenebilir.’ diye düşünür ve günahlarının eserinin tamamen giderilmesi ve yeni işleyeceği
günah kirlerinin temizlenmesi için günde yirmibeş ile yetmişbeş arasında istiğfar eder.
İstiğfarı sünnete göre yirmibeşten az, yetmişbeşten fazla yapmamak gerekir. Ayrıca kalb
huzuruyla, içi yana yana acele etmeden yapılmalıdır.
6. Sekiz adet Fatiha okumak: Sadâtların aracılığı ve himmetleri sayesinde istiğfarla
kalbimdeki pas ve kir yok oldu, kalbim ilahi feyz almaya uygun hale geldi diye düşünerek
sekiz Fatiha okunur. Her Fatiha önce Peygamberimiz (s.a.v), âli ve ashabının (r.a) ruhlarına
sonra aşağıdaki isimleri yazılı zatların ruhlarına hediye olunur. Hediye ettikten sonra
himmetlerini hazır bilir. Sanki ruhen hazırdırlar; sesini işitirler, kendisini dinlerler. Sonra
Üstadı’nın kendisine lütufta bulunması için yalvararak onlardan himmet isteyerek ricada
bulunur.
a) Birinci Fatiha’yı Şah-ı Nakşibend ve Şeyh Seyyid Abdülkadir Geylanî (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
b) İkinci Fatiha’yı Şeyh Abdülhâlık Gücdevânî ve İmam-ı Rabbani (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına.
c) Üçüncü Fatiha’yı Mevlana Hâlid-i Zül-cenaheyn ve Seyyid Abdullah (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
d) Dördüncü Fatiha’yı Seyyid Taha ve Seyyid Sıbğatullah Arvâsî (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
e) Beşinci Fatiha’yı Şeyh Abdurrahman-ı Tahî ve Şeyh Fethullah-ı Verkânisî (k.s)
Hazretleri’nin ruhlarına;
f) Altıncı Fatiha’yı Şeyh Muhammed Diyauddin ve Şeyh Ahmed Haznevi (k.s) Hazretleri’nin
ruhlarına;
g) Yedinci Fatiha’yı Şeyh Seyyid Abdülhâkim el-Hüseyni ve Seyyid Muhammed Raşid elHüseyni (k.s) Hazretleri’nin ruhlarına;
ı) Sekizinci Fatiha’yı Şeyh Seyyid Abdül-bâkî el-Hüseyni (k.s) Hazretleri’nin ruhaniyetlerine
hediye etmek gerekir.
7- Ölüm Rabıtası (Ölümü düşünmek): Sadarların himmet ve feyzlerinin hazır olduğu ve
kalbin de feyzi alacak duruma geldiği düşünülür. Fakat mal, evlat, dost ve akrabalara bağlılık,
dünyanın lezzeti ve zevki bu feyzi almaya engeldir. Bu nedenle ölüm düşünülür: ‘Yatağımda
can çekişiyorum, ölmek üzereyim. Azrail (a.s) ruhumu almaya geliyor, Şeytan da imanımı
çalmak üzere hazır bekliyor. Akrabalarım ve evladım etrafımda toplandı. Bütün mal ve
servetim gözümün önüne geliyor. Şeytandan imanımı kurtarmak için yardım umarak bunlara
teker teker bakıyorum.
Fakat bana hiçbiri yardım edemez. Anlıyorum ki; malın, servetin, evladın ve akrabanın insana
bir yararı yok, hepsi boşmuş. Şüphe yok ki benim için Allahu Teâlâ’dan (c.c) başka yardımcı
ve sığınak yoktur, ondan başka her-şey faydasızdır, kalbimden O’ndan başka her-şeyi silmem
ve yalnız O’na yönelmem gereklidir. Onun dışındaki şeylere de ancak onun izniyle
yönelebilirim. Ben ancak Allah (c.c) lütfuyla, Sadatın ve mürşidimin himmeti ile bu dünyadan
imanla ayrılabilirim ve şu anda kelime-i şehadeti getirerek son nefesimi imanla veriyorum.
Ruhum bedenimden ayrıldı. Şimdi elbiselerimi soyuyorlar, ama günahlarım hâlâ üzerimde
görünmez elbise gibi duruyor. Malım, servetim, evladım, akrabalarım ne olur günahlarımı da
soyun! Hayır, yararı yok. Benim Allah-u Teâlâ’ya (c.c) yönelmem lazım, ancak ona
yalvarırsam günahlarım affolunur. Şimdi de cesedimi yıkamaya götürdüler, yıkadılar,
kefenliyorlar. Gerçi bedenimi yıkadılar ve örttüler, fakat günahlarımı temizleyemediler ve
örtemediler. Günahlarım yine benimle beraber kaldı. Malımın, servetimin, evladımın ve
akrabamın yine faydası yok. Ancak Rahim olan Allah-u Teâlâ’nın (c.c) affetmesi ile
günahlarım temizlenebilir ve örtülebilir. Sonra tabutumu aldılar, musalla taşına koydular.
Cenaze namazımı kıldılar. Akrabalarım ve namazımı kılanlar günahlarımın bağışlanması için
dua ettiler. Ancak duayı kabul edecek olan Allah’tır (c.c). Dilerse kabul, dilerse reddeder. Bu
duruma akraba ve evladımın etkisi yoktur. Yine beni insanlar omuzlarına aldılar, cenazemi
taşıyorlar, fakat günahlarımı taşıyamazlar. Sadece Allah (c.c) günahlarımı üzerimden
kaldırabilir. Beni şimdi kabir denen karanlık çukura koydular. Yalnız başıma korkunç ve
karanlık yerde Münker ve Nekir meleklerinin sorularıyla başbaşa kaldım. Hiçbir yardım
edenim yok, ne akraba, ne dost, ne evlat ve ne de mal. Ancak ve ancak Alemlerin Rabbi olan
Allah-u Teâlâ’nın sevgisi, şefkati ve merhameti beni bu durumdan kurtarabilir. O’nun dışında
her türlü sevgi ve bağlılık boştur.’
Talib yukarda anlatıldığı gibi düşünmekle herşeyden ilgisini keser. Sadece Allah-u Teâlâ’nın
(c.c) emrettiği ve izin verdiği en önemli gereksinimlerini elde etmek için görevine döner.
Bu anlatılan ölüm rabıtası tarikat yolunda zikirden önemlidir. Çünkü bu sayede insan masiva
(Allah (c.c) dışındaki herşey) ile ilgisini kesebilir. Yoksa ölümü düşündürmenin amacı müridi
korkutmak değildir. Gerçeği bilenler Nakşibendi Tarikatı’nın yüce gayesinin ve temelinin
muhabbetullah (Allah sevgisi) olduğunu belirtirler. Yeni başlayanların ölüm rabıtasından ve
ölümü düşünmekten korkmaları Allah (c.c) sevgisine engeldir. Cenab-ı Hak’tan başkasına
yönelmek kör nefsin hırsı ve hatası sonucu olur. Halbuki esas amaç Cenab-ı Hakk’a
yönelmektir. Yönelmeye layık tek varlığın Allah-u Teâlâ (c.c) olduğunu anlayan mürid, bu
durumun gereği olarak başka şeylerden yüz çevirerek O’na yönelir. O’nun en fazla sevilmesi
gereken varlık olduğuna inanır, O’nun sıfatlarını bilmek ister ve O’na kavuşmayı aşırı arzu
eder. Sevgi; O’nu görmeyi, O’nun boyasıyla boyanmayı ve O’nunla buluşmayı gerektirir. Bu
da ancak sıfatlarının öğrenilmesi ve O’nu çok sevmekle gerçekleşebilir.
Marifet, Allah-u Teâlâ’yı (c.c) bilmek ve O’nun ahlakıyla ahlâklanarak sıfatlarının tam olarak
hissedilmesidir. Böylece Hakk’ın sıfatları müride yansır, herhangi bir günah tehlikesi anında
O’nun azabının şiddetini şüphe etmeksizin içinde duyar. Bu da nefsini dizginlemesine yol
açar. Büyük günah işleyince ümitsizliğe düşmez. O’nun rahmet ve bağışlayıcılığının
sonsuzluğuna inanır. İyi halleri ve ibadetleriyle böbürlenmez ve kendinde varlık görmez. Bu
hallerin gerçekleşmesi ancak taklidin dışında kâmil (olgun) imanla ve imanın ilmel yakîn’den
aynel yakîn’e; ondan da hakkel yakîn derecesine ermesiyle olur. (Bu taklitten; ilme;
duygularla hissetme ve hak ve hakikat’e erme ve bulma derecesidir). Cenab-ı Hakk’tan (c.c)
başkasına yönelen ve gafletle zikreden kişinin imanı kuru taklitte kalır, muhabbet ve marifet’i
elde edemez. Bundan dolayı insan kâmil, mükemmel, arif ve bilgili bir şeyhe bağlanarak
tarikata girmeli ona uyarak yol almalı, marifet ve muhabbeti elde ederek ilahî hakikatlere
kavuşmaya çalışmalıdır.
8- Mürşid Rabıtası: Bir şeyhe bağlanmak, onu sevmek ve onunla ilgilenmek vacibdir.
Böylece mürid gerçek sevgiye ve marifet’e yükselmeye güç bulur. Bunun için Nakşibendi
büyükleri rabıta usulünü koymuşlardır. Rabıta kalbi tam sevgi ve cezbeyle üstada
bağlamaktır. Ruhen ve kalben üstada bağlanan mürid onun hoşnut olduğu şeyleri bilerek veya
sadece yönlendirmesiyle nefsinin arzularını bırakmayı başarır. Rabıta’da mürid kabul edilme
ve reddedilme korkusuyla davranmalıdır. Üstadını yücelterek ve heybetle düşünmelidir. Şeyh
rabıtasıyla ortaya çıkan durumlar ilerde açıklanacaktır.
Mürid üstadını devamlı düşünür; kendisinin kabul edileceğini veya reddedileceğini tam olarak
bilemediğinden sıkıntı ve ızdırab içinde adeta hasta gibi uyur. Yani ne tam emin olur ne de
aşırı korkar.
Yukarda açıklanan sekiz şart müridin dinlenebilmesi için gece yerine getirilir. Gündüz
teveccüh başlayana kadar da birşey yenilip içilmez. Müjde veya sıkıntıyla yorumlanabilecek
bir rüya görme ümidiyle istihareye niyetlenerek uyunur. Rüya görürse teveccühten önce
üstadına anlatır. Gördüğü rüya ve uykusundaki sıkıntılı veya ferah hali müridin mizacını ve
eğitim yeteneğini belirler. Buna göre de uygun ders verilir.
Teveccüh ve kalb durumuyla ilgili edebler müride öğretilir; kendinden önce halkaya
girenlerden ayrı olarak sağ ayağını sol ayağının altına koyup, sağ kalçası üzerine oturması
bildirilir.
ÖNSÖZ
Velilerin kalplerini irfan nuru ile aydınlatan göğüslerini hikmetlerle süsleyen ve insanların
onlardan faydalanmasını sağlayan Allah’a (c.c) hamd olsun.
Fakir, zengin herkese gönderilen ve ‘İman Süreyya Yıldızı’na bağlansa bile Faris
oğullarından bir kavim ona ulaşacaktır’ buyuran Hz. Muhammed (S.A.V) Efendimizin, alinin,
ashabının üzerine sayısız salat, selam ve rahmet olsun. Onlar Allah’ın (c.c) ahlakıyla
edeplendiler, yüce ahlaklarını pekiştirdiler ve doğru yolun isteklilerine hak yolu gösterdiler.
Bundan sonra açıklayacağımız kutsal kelimelerdir; o kelimelerden yansıyan misk kokulu
yararlı edeplerdir. Zira benim babamın temiz sinesinde yayılmıştı. Pederim, Efendim Şeyh
Fethullah Verkanisi (k.s) yüce bir şeyh idi. İrşad kutbuydu. Fitne ve fesadı engeller; ekmel ve
apaçık şeriatı destekler, parlak Nakşibendi Tarikatı’nı ihya ederdi. Gerçek şudur ki, O zahiri
ve Batıni ilmiyle yeryüzünü doldurmuştu. Bağıllarından büyük bir kesimi de her şeye kadir
olan Allah-u Teala’ya (c.c) kavuşturmuştu. O insanlık özelliklerinden sıyrılmış melekleşmişti.
Babam aslen Mardinli Zuvli Tarikatı’nın kurucusu ve Hazreti Ömer (r.a)’in neslinden olan
meşhur Şeyh Musa’nın soyundandır.
Tarikatın güzellikleri ve gerçeklerin kokusu yayılan bu risalenin yayınlamasına aşırı dikkat
ettim. Çünkü birçok meşhur kitapta bile bulunmayan ve öğrenilemeyen konular bu kitapta
toplanmış ve açıklanmıştır. Yardımımız ve sığınağımız Allah Teala’dır (c.c); başarı da ancak
O’ndandır, O’na tevekkül ederiz ve O’na dayanırız.
Babam bu risaleyi, şeyhinin sağlığında ve O’nun emriyle, şeyhinin halifesi olan Erzincan’lı
Şeyh Muhammed Sami’ye yollamıştı. Söylenildiğine göre bu risale Şeyhi Piri Tahi’ye
sunulmuş; o da: ‘Eğer bunu yazsaydım, bir iki kelime hariç aynısı olurdu’ demişti. Son söz
olarak bu risalenin Nakşibendi Tarikatı’nda gerekli tüm kuralları kuşattığını söyleyebiliriz.
Bu eser Sadat-ı Nakşibendîye’den Üstad-ı Âzam
Şeyh Fethullah Verkânisî Hazretlerinin oğlu Şeyh
Alaaddin’in derlediği birinci mektubun çevirisidir.
Fakat ‘Adâb-ı Fethullah’ veya ‘Şeyh Fethullah’ın
Risalesi’ diye bilinmektedir. Nakşibendî tarikatına
ait kurallar topluca bu kitapta özetlenmiştir.
Dr. A. Selâhaddin KINACI
Şeyh Alaaddin (ks)
GİRİŞ
Cemaliyle melekleri nurdan, Celaliyle iblisi ateşten, insanı topraktan yaratıp ruh üfürüp emir
aleminden latifeleri yerleştiren ve sonra da Cemal ve Celal sıfatıyla ona tecelli eden Allah’ın
(c.c) yüce ismiyle başlarım. O, Rahman ismiyle bütün canlıları yaratıp bu dünyada yaşatan;
ahirette ise Rahim ismiyle sadece müminlere tecelli ederek cennetine koyacak olandır. Tüm
alemleri yoktan var eden; ‘El Berru’ ismiyle mahluklarını yetiştirip yaşatan ve kemalata
erdiren Rabb-u Teala’ya hamd olsun. Bizi doğru yola ileten ve gerçek kemalata erdiren O’dur.
Özellikle bizim hidayete ermemize sebep Efendimiz Hazreti Muhammedin (S.A.V) ehli
beytinin ve ashabının üzerine salat, selam ve rahmet olsun.
Velilerin kalplerini irfan nuru ile aydınlatan göğüslerini hikmetlerle süsleyen ve insanların
onlardan faydalanmasını sağlayan Allah’a (c.c) hamd olsun.
Fakir, zengin herkese gönderilen ve ‘İman Süreyya Yıldızı’na bağlansa bile Faris
oğullarından bir kavim ona ulaşacaktır’ buyuran Hz. Muhammed (S.A.V) Efendimizin, alinin,
ashabının üzerine sayısız salat, selam ve rahmet olsun. Onlar Allah’ın (c.c) ahlakıyla
edeplendiler, yüce ahlaklarını pekiştirdiler ve doğru yolun isteklilerine hak yolu gösterdiler.
Bundan sonra açıklayacağımız kutsal kelimelerdir; o kelimelerden yansıyan misk kokulu
yararlı edeplerdir. Zira benim babamın temiz sinesinde yayılmıştı. Pederim, Efendim Şeyh
Fethullah Verkanisi (k.s) yüce bir şeyh idi. İrşad kutbuydu. Fitne ve fesadı engeller; ekmel ve
apaçık şeriatı destekler, parlak Nakşibendi Tarikatı’nı ihya ederdi. Gerçek şudur ki, O zahiri
ve Batıni ilmiyle yeryüzünü doldurmuştu. Bağıllarından büyük bir kesimi de her şeye kadir
olan Allah-u Teala’ya (c.c) kavuşturmuştu. O insanlık özelliklerinden sıyrılmış melekleşmişti.
Babam aslen Mardinli Zuvli Tarikatı’nın kurucusu ve Hazreti Ömer (r.a)’in neslinden olan
meşhur Şeyh Musa’nın soyundandır.
Tarikatın güzellikleri ve gerçeklerin kokusu yayılan bu risalenin yayınlamasına aşırı dikkat
ettim. Çünkü birçok meşhur kitapta bile bulunmayan ve öğrenilemeyen konular bu kitapta
toplanmış ve açıklanmıştır. Yardımımız ve sığınağımız Allah Teala’dır (c.c); başarı da ancak
O’ndandır, O’na tevekkül ederiz ve O’na dayanırız.
Babam bu risaleyi, şeyhinin sağlığında ve O’nun emriyle, şeyhinin halifesi olan Erzincan’lı
Şeyh Muhammed Sami’ye yollamıştı. Söylenildiğine göre bu risale Şeyhi Piri Tahi’ye
sunulmuş; o da: ‘Eğer bunu yazsaydım, bir iki kelime hariç aynısı olurdu’ demişti. Son söz
olarak bu risalenin Nakşibendi Tarikatı’nda gerekli tüm kuralları kuşattığını söyleyebiliriz.
Bu eser Sadat-ı Nakşibendîye’den Üstad-ı Âzam
Şeyh Fethullah Verkânisî Hazretlerinin oğlu Şeyh
Alaaddin’in derlediği birinci mektubun çevirisidir.
Fakat ‘Adâb-ı Fethullah’ veya ‘Şeyh Fethullah’ın
Risalesi’ diye bilinmektedir. Nakşibendî tarikatına
ait kurallar topluca bu kitapta özetlenmiştir.
Dr. A. Selâhaddin KINACI
Şeyh Alaaddin (ks)
GİRİŞ
Cemaliyle melekleri nurdan, Celaliyle iblisi ateşten, insanı topraktan yaratıp ruh üfürüp emir
aleminden latifeleri yerleştiren ve sonra da Cemal ve Celal sıfatıyla ona tecelli eden Allah’ın
(c.c) yüce ismiyle başlarım. O, Rahman ismiyle bütün canlıları yaratıp bu dünyada yaşatan;
ahirette ise Rahim ismiyle sadece müminlere tecelli ederek cennetine koyacak olandır. Tüm
alemleri yoktan var eden; ‘El Berru’ ismiyle mahluklarını yetiştirip yaşatan ve kemalata
erdiren Rabb-u Teala’ya hamd olsun. Bizi doğru yola ileten ve gerçek kemalata erdiren O’dur.
Özellikle bizim hidayete ermemize sebep Efendimiz Hazreti Muhammedin (S.A.V) ehli
beytinin ve ashabının üzerine salat, selam ve rahmet olsun.
Günlük Çekilmesi Gereken Dusukiye Evradı(Dusikiye Tarikatinin Evradi)
(Tarikat almak isteyenler Bu bölüme mesaj biraksinlar)
Her Sabah ikindiye kadar 1 defa ve ikindiden sonra tekrar bir defa aşağıdaki evradı zikirler yanındaki adedince çekilir
Meşayıhı Sağır (Kısaltılmış Şeyhler Zinciri)
Meşayıhı Kebir Tarikatin Büyük Şeyhler Zinciri
(Tarikat almak isteyenler Bu bölüme mesaj biraksinlar)
Her Sabah ikindiye kadar 1 defa ve ikindiden sonra tekrar bir defa aşağıdaki evradı zikirler yanındaki adedince çekilir
- Bismillahirrahmenirrahim (100 Defa)
- Estağfurullahul ayızmu Hüvet Tevvabürrahim (100 Defa)
- La ilahe illallah (100 Defa)
- Ya Daayim (300 Defa)
- Allahümme Salli Ala Seyyidina Muhammedin ve alaa eelihi ve sahbihi ve selleme (100 Defa)
Meşayıhı Sağır (Kısaltılmış Şeyhler Zinciri)
- Şeyh Raşit
- Şeyh Muhtar
- Şeyh Muhammed Osman Abdühül Burhani
- Şeyh Ahmed Arabiş Şernubi
- Şeyh Muhammed Sehavi
- Şeyh Musa Ebil imran
- Şeyh ibrahim Gurşud Dusuki
- Şeyh Ebul Hasaniş Şazili
- Şeyh Adusselam ibni Beşişe
- Seyyidina ve Mevlana imami Hüseyin
- Seyyidina ve Mevlana imami Ali
- Ziyadeten fi Şerefil Mustafa S.A.V
Meşayıhı Kebir Tarikatin Büyük Şeyhler Zinciri
- Şeyh Raşit
- Şeyh Muhtar
- Şeyh Muhammed Osman Abdühül Burhani
- Şeyh Ahmed Arabiş Şernubi
- Şeyh Muhammed Sehavi
- Şeyh Musa Ebil imran
- Şeyh ibrahim Gurşud Dusuki
- Seyyidatina Fatimatiş Şazili
- Şeyh Abdülazizil Mekni bi Ebil Mecid
- Şeyh Ebul Hasaniş Şazili
- Şeyh Adusselam ibni Beşişe
- Şeyh Ahmed El Bedevi
- Şeyh Seyyid Abdükadiri Geylani
- Şeyh Ahmet Errufai
- Seyyid Ali Zeynel Abidin
- Seyyidatina Zeynep
- Seyyidina ve Mevlana imami Hüseyin
- Seyyidina ve Mevlana imami Hasan
- Seyyidatinas Seyyidete Fatimatüz Zehra
- Seyyidina ve Mevlana imami Ali R.A
- Seyyidina ve Mevlana imami Osman Bin Afvan R.A
- Seyyidina ve Mevlana imami Ömer ibnul Hattab R.A
- Seyyidina ve Mevlana imami Ebu Bekri Sıddık R.A
- Ziyadeten Fi Şerefil Mustafa S.A.V
Dusukiye Tarikati almış olan birinci Sınıf sofilerin Zikiri
Günlük evradın haricindeki boş zamanlarda
Estağfurullahul ayızmu Hüvet Tevvabürrahim
zikri 70000 defa olasıya kadar çekilir
70000 tamam olunca yükseltme ve ikinci sınıf için başvuru yapılır
Tarikat almak isteyenler bu bölüme mesaj biraksinlar
Günlük evradın haricindeki boş zamanlarda
Estağfurullahul ayızmu Hüvet Tevvabürrahim
zikri 70000 defa olasıya kadar çekilir
70000 tamam olunca yükseltme ve ikinci sınıf için başvuru yapılır
Tarikat almak isteyenler bu bölüme mesaj biraksinlar
Dusukiye Tarikati almış olan ikinci Sınıf sofilerin Zikiri
Günlük evradın haricindeki boş zamanlarda
La ilahe illallah
zikri 70000 defa olasıya kadar çekilir
70000 tamam olunca yükseltme ve üçüncü sınıf için başvuru yapılır
Tarikat almak isteyenler bu bölüme mesaj biraksinlar
Günlük evradın haricindeki boş zamanlarda
La ilahe illallah
zikri 70000 defa olasıya kadar çekilir
70000 tamam olunca yükseltme ve üçüncü sınıf için başvuru yapılır
Tarikat almak isteyenler bu bölüme mesaj biraksinlar
ALLAH
BAYRAK
WEB-TUNCA
Radyo Karoglan
Foruma Misafir Olarak Gir
Forumda Neler Var
GALATASARAY
FENERBAHÇE
BEŞiKTAŞ
TRABZONSPOR
MiLLi TAKIM
ETKiNLiKLERiMiZ
MEVLANA'DAN